چقدر خوبه که ادم وقتی نگاه کنه به زندگیش ببینه خودشو شوهرش دارن از لحظه به لحظه زندگیشون استفاده میکنن . حالا من این حسو پیدا کردم و خیلی خوشحالم . شاید درس خوندنم نتیچه نده و یا خیلی چیزهای دیگه که دارم برنامه می ریزم هرگز اتفاق نیفته ولی این حس بهم ارامش میده . شاید بعد از چندین سال دارم دوباره این حسو تجربه می کنم . خدایا شکرت

دیروز همسری زنگ زد به صابخونمون و گفت برا سال بعد چه نظری داری و اونم گفته بود با همین ۸ تومن رهنی که نشستین یکسال دیگه هم بشینید . بنابراین این خونه بودنمون میشه سه سال . منو  همسری خیلی خوشحالیم چرا که یه مثل چینی میگه ۳ بار اسباب کشی مصادف با یکبار اتش سوزی لوازم از اونجا که من لوازم منزلمون رو خیلی می دوستم  راضی به داغون شودنشون نیستم .

حالا یه حساب کتاب سر انگشتی با هم کردیم دیدیم به احتمال ۸۰ در صد بتونیم پایان سال ۱۳۸۹ بتونیم یه خونه بخریم . خدایا من یه خونه نقلی نمیخوانم یه خونه بزرگ و خوشمل تو سرنوشتمون بذار . تا سال ۸۹ ما میتونیم با وام و .. یه ۶۰ تومنی جور کنیم ولی نمی دونم با ۶۰ تومنم که خونه نمیدم ولی اینبار هم دوباره به خدا می سپارم خودش کارارو راست وریس کنه و مطمئنم این کارم انجام میده . مامانم اینا اصرار دارن بریم طبقه بالای خونشون! خونشون هم خیلی بزرگه و خوبه . بعد از مریضی مامانم خیلی دلم میخواد هر روز ببینمش و به کاراش برسم میترسم یه موقع حسرت بخورم که چرا بهش نرسیدم . اینروزها خیلی دلم براش تنگ میشه ولی واقعا نمی تونم زیاد برم پیشش . ولی همسری به هیچ عنوان راضی نیست بریم اونجا البته اونم دلایل خودشو داره . مامانم یکم موشک هایی که تو زندگی پرتاپ میکنه قوی عمل میکنه و همسری هم از این موضوع نگرانه که اگه بریم اونجا سر دو ماه باید بریم محضر بگذریم!!

دیروز دوباره جو گیر شدم و یه تغییراتی تو خونه دادم چرا که حالا حالا اینجا هستیم .